سحر امد دوباره

باز قلم را فرصتی برایم  مهیا کرده تا بنویسم 

اگر چه شب سایه خود را بر این کلبه کوچکم گسترده است

اما  قلمم دوست دارد به شادی قلم در نهد اما کوچه های بن بست زندگی

صفخه کاغد را فراموش کرده  و در وادی تنهایی  تنها وازه غم را بر دوش می کشد

سخن باید کوتاه کنم که  شاید  روزنه امید خورشید  را بر کلبه ام بتاباند اگر شاید......